گاهی وقتی درباره آینده حرف می‌زنیم، آن را خیلی دور تصور می‌کنیم؛ چیزی که قرار است سال‌ها بعد اتفاق بیفتد. اما اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم آینده از همین امروز ساخته می‌شود.

هر فناوری جدید، هر تصمیمی که درباره شیوه زندگی و یادگیری‌مان می‌گیریم و حتی نوع ارتباطی که با دیگران داریم، می‌تواند بخشی از آینده ما را شکل دهد.

در «فردایی که می‌سازیم» قرار نیست فقط درباره ربات‌ها، هوش مصنوعی یا وسایل عجیب‌وغریب آینده صحبت کنیم. چیزی که برای من جالب‌تر است، تأثیر این تغییرات روی زندگی واقعی آدم‌هاست.

آیا در آینده روش درس خواندن ما تغییر می‌کند؟
آیا بعضی از شغل‌های امروزی شکل دیگری پیدا می‌کنند؟
آیا فناوری باعث می‌شود آدم‌ها بیشتر به هم نزدیک شوند یا برعکس، فاصله بیشتری بین آن‌ها ایجاد شود؟

پاسخ همه این سؤال‌ها از قبل مشخص نیست. شاید همین نامشخص بودن آینده، آن را جذاب می‌کند.

این وبلاگ قرار است جایی باشد برای فکر کردن به همین سؤال‌ها؛ اینکه چه آینده‌ای ممکن است پیش روی ما باشد و مهم‌تر از آن، خود ما چه نقشی در ساختن آن داریم.

شاید آینده چیزی نباشد که فقط منتظرش بمانیم؛ شاید چیزی باشد که هر روز، با انتخاب‌های کوچکمان، آن را می‌سازیم.